นั่งทบทวนสภาพทั่วไปของงานครับ ได้แง่คิดที่น่าสนใจสำหรับตัวเองขึ้นมาเรื่องหนึ่งครับ เลยตั้งเป็นหัวข้อบันทึกนี้ อย่างหนึ่งที่ผมเจอคือ การที่ผู้บริหารทำงานโดยเป็นเพียงการติดตามงาน สั่งการลูกน้อง ให้งานเดินไปอย่างราบรื่น มันไม่พอครับ หากคนๆ หนึ่งถูกแต่งตั้งขึ้นมาแล้วทำงานเพียงคอยดูว่า งานมันเดินหรือเปล่า ไม่เดินก็ตามไปจี้ แล้วบอกว่า ทำให้เสร็จนะ แบบนี้สิ่งที่ผมพบก็คือว่า องค์กรถอยหลังครับ ที่สำคัญมันก่อให้เกิดปัญหากับองค์กรในอนาคตครับ
บทเรียนที่ผมเจอคือ การมองไปข้างหน้า การมีภาพข้างหน้าที่ชัดเจน เป็นเรื่องสำคัญของผู้บริหารมากๆ และเมื่อภาพข้างหน้ามันชัด สิ่งที่เป็นหน้าที่ของผู้บริหารก็คือ การถ่ายทอดลงไปยังลูกน้องครับ เพื่อให้เขาเกิดการดำเนินงานอย่างใดอย่างหนึ่งขึ้น เพื่อการก้าวเดินไปข้างหน้า ดังนั้นหากผู้บริหารขาดซึ่งนโยบาย ขาดภาพอนาคต องค์กรมันถอยหลังอย่างชัดเจนครับ เพราะเมื่อถึง ณ เวลาหนึ่งแล้ว เราจะพบเลยว่า เราไม่มีความพร้อมใดๆ เพื่อการก้าวเดินไปข้างหน้าเลย วันนี้ผมอยากจะพาองค์กรเดินไปข้างหน้าครับ แต่สุดท้ายผมก็พบว่า ฐานรองรับมันไม่พอครับ เราก็เลยต้องย้อนกลับมาปูฐานใหม่ ในขณะที่คู่แข่งเราเดินนำเราไปได้อีกสองสามก้าวเลยครับ (ขอถอนหายใจยาวๆ สักครั้งสองครั้งครับ) แต่ขอย้ำว่า เมื่อเรามีภาพอนาคตที่ชัดเจนมากขึ้น ไม่ช้าไม่นานเราจะก้าวทันครับ (อินชาอัลลอฮ์)
April 27th, 2010 at 9:30 am
เห็นด้วยครับ การติดตามงานแล้วสั่งให้ลูกน้องทำงานไปตามกรอบที่วางเอาไว้ หากยังไม่คืบหน้าก็จะบีบค้น และตามจี้ตูดจนกว่าจะเสร็จ จะทำให้ลูกน้องรู้สึกกดดันและมีมุมมองที่ไม่ดีต่อผู้บริหาร