นั่งทบทวนสภาพทั่วไปของงานครับ ได้แง่คิดที่น่าสนใจสำหรับตัวเองขึ้นมาเรื่องหนึ่งครับ เลยตั้งเป็นหัวข้อบันทึกนี้ อย่างหนึ่งที่ผมเจอคือ การที่ผู้บริหารทำงานโดยเป็นเพียงการติดตามงาน สั่งการลูกน้อง ให้งานเดินไปอย่างราบรื่น มันไม่พอครับ หากคนๆ หนึ่งถูกแต่งตั้งขึ้นมาแล้วทำงานเพียงคอยดูว่า งานมันเดินหรือเปล่า ไม่เดินก็ตามไปจี้ แล้วบอกว่า ทำให้เสร็จนะ แบบนี้สิ่งที่ผมพบก็คือว่า องค์กรถอยหลังครับ ที่สำคัญมันก่อให้เกิดปัญหากับองค์กรในอนาคตครับ
วันนี้ให้เวลาทั้งวันกับพี่น้องผู้บริหารและคณะครูจากโรงเรียนหาดใหญ่วิทยาคารครับ เป็นเวทีการประชุมปฏิบัติเกี่ยวกับหลักสูตรสถานศึกษาของโรงเรียนครับ (ชื่่อยาวไปนิดหนึ่ง จำไม่ได้) มีประเด็นของความรู้ที่เกิดขึ้นจากการประชุมวันนี้ค่อนข้างเยอะครับ (สำหรับผม)
ญวค. เป็นโรงเรียนที่โดยคอนเซปต์แล้วโดนใจผมและหลายๆ คนมากครับ สังเกตได้จากผู้บริหารมหาวิทยาลัยอิสลามยะลาหลายท่านส่งลูกหลานไปเรียนครับ เหตุที่โดนใจเพราะประกาศตัวว่า ข้าพเจ้าไม่ใช่โรงเรียนเอกชนสอนศาสนาอิสลาม หรือจะเรียกว่าไม่ได้เกิดจากการเป็นปอเนาะมาก่อน ข้าพเจ้าเป็นโรงเรียนเอกชน (ไม่ต้องมีสร้อย “สอนศาสนาอิสลาม” ตามหลัง) ซึ่งนั่นหมายถึงอย่างแรกที่น่าจะใช่ (ตามความคิดผม) คือ กระบวนการแบ่งกลุ่มวิชาต้องเปลี่ยนไป เพราะโดยฐานคิดของ รร.เอกชนสอนศาสนาอิสลาม จะแบ่งกลุ่มวิชาหลักๆ ออกเป็นสามัญและศาสนา ซึ่งบอกตรงๆ ผมหาทฤษฏีอ้างอิงไม่เจอ (ที่เจอเหตุผลก็รับไม่ได้) ว่าทำไมแบ่งออกมาได้อย่างนี้
(ถ่ายตามสไตล์ตากล้องขี้เกียจลุกไปถ่ายด้านหน้าครับ ฮือ ชื่อคณะผิดเป็นประจำ ฮา)
วันนี้ตลอดวันปรากฏการประชุมโฟกัสไปที่อะไรคือภาพฝันที่โรงเรียนควรจะทำให้เกิดขึ้นให้ได้สำหรับนักเรียนที่จบหลักสูตรไป และประเด็นที่คุยกันค่อนข้างจะนานหน่อยคือ ชื่อหลักสูตรครับ จริงๆ ก็งงๆ เหมือนกันว่าทำไมเรื่องนี้ต้องคุยนานจัง เพราะถ้าโดยแนวทางการจัดทำหลักสูตรสถานศึกษาแล้วมันไม่ได้มีอะไรซับซ้อนเลยครับ แต่ที่มันกลายเป็นประเด็นได้ก็เพราะทางโรงเรียนอยากให้ชื่อหลักสูตรสะท้อนภาพฝันของโรงเรียนลงไปเลย ทั้งนี้เพื่อใช้เป็นเครื่องมือสำหรับการสื่อสารกับผู้ที่เกี่ยวข้อง ส่วนตัวคิดว่าไม่น่าจะถูกต้องมากนักครับ เพราะประเด็นดังกล่าวจะไปเกี่ยวข้องกับระเบียบ และบางทีอาจจะกลายเป็นอุปสรรค์ต่อการสร้างฝันสู่ความจริง ที่สำคัญโดยปกติเราก็ไม่จะไม่ค่อยเจอว่า มีใครใช้ชื่อหลักสูตรเป็นเครื่องมือในการสื่อสาร
12
Mar
เพราะต้องทำให้เหมือน เราเลยเหมือนจะด้อยไป
Posted by - ่jaruwat songmuang : Category - บทความทั่วไปหมดเวลาไปสองวันกับการเรียนรู้เกี่ยวกับ tqf ครับ เมื่อวานกับวันนี้ ซึ่งความจริงก่อนหน้านี้มีสองเสียงที่แนะนำเพื่อการตัดสินใจในหน้าที่ความรับผิดชอบ คำแนะนำหนึ่งคือ จะเอาไปทำได้ก็ต้องอบรมก่อน ที่สำคัญถ้าได้อบรมกับวิทยากรที่อยู่ในทีม สกอ.เลยก็จะทำให้หลักสูตรผ่านตลอด อีกแนวหนึ่งของคำแนะนำคือ ของง่ายๆ อ่านคู่มือแล้วก็ทำได้เลย คำแนะนำหลังนี้ได้กรุณาส่งไฟล์ข้อมูลมาให้ด้วยครับ แต่ด้วยความยุ่งๆ เลยไม่ได้เปิดอ่านมันสักที
ต้องบอกว่า โดยนิสัยแล้วมีการอบรมแบบหนึ่งที่ผมรับไม่ได้เลย คือ การอบรมแบบให้ทำตาม ทำไปทีละขั้นตอนครับ ดังนั้นสมัยเรียนคอมพิวเตอร์ หรือเรียนโปรแกรมอะไรก็แล้วแต่ ผมจะถูกจัดอยู่ในกลุ่มเด็กสมาธิสั้น (ฮา) ผมชอบคิดและทำเองภายใต้ความท้าทายและอยากรู้ของผมเองครับ มาเจอการอบรมปฏิบัติการเรื่อง tqf เข้า มันทำให้สมองผมคิดไปต่างๆ นานาเลยครับ ซึ่งข้อสรุปในวันแรกของการอบรมของผมคือ “มันเป็นเพียงการถอดรูปเงาะออก แต่ก็ไปหยิบเอาหน้ากากอุลตร้าแมนมาใส่แทน”
ความหมายของผมคือ มันไม่ใช่เรื่องใหม่เลยครับ มันเป็นเรื่องเก่า โดยถ้าจากการประมวลจากหลายเสียงที่พูดถึงแนวโน้มการประกันคุณภาพว่า จะต้องลงไปสู่การประกันในรายวิชารายหลักสูตร ผมว่าอันนี้แหละครับคำตอบของคำพูดนั้น ดังนั้นจากเดิมที่รูปแบบของการสร้างมาตรฐานการจัดการศึกษาเรามีแบบฟอร์มต่างๆ ที่จะต้องรายงาน สกอ. ก็เปลี่ยนมาใช้แบบฟอร์มใหม่ ซึ่งส่วนใหญ่ประเด็นที่ใหม่ก็เป็นประเด็นที่จะนำไปสู่การประกันคุณภาพนั่นแหละครับ ดังนั้นจากเจ้าเงาะที่เดิมเวลาจะรบทัพจับศึก ต้องวิ่งไปหาไม้กระบอง ต้องนี้ไม่ต้องครับเพราะเป็นอุลตร้าแมนแล้ว เรียกอาวุธมาใช้ได้ทันที ฮา
ด้วยความที่ยังไม่ไ้ด้ศึกษาเกี่ยวกับ tqf มาเลย แล้วต้องมารับผิดชอบงานแนวๆ นี้ของมหาวิทยาลัย ผมนั่งคิดอยู่หลายวันครับ เลยร่างแบบฟอร์มมาชุดหนึ่ง แล้วก็ให้ทีมงานหาข้อมูลใส่ในแบบฟอร์มดังกล่าว วันนี้ทีมงานซึ่งไปอบรมด้วยเมื่อวิทยากรนำไปสู่ มคอ.7 ถึงกับพูดขึ้นว่า เหมือนกับที่อาจารย์ให้ทำเลย แต่ของอาจารย์ละเอียดกว่าอีก (ฮือ เป็นไปได้) ออ.ก่อนหน้าที่จะถึง มคอ.7 เมื่อวานวิทยากรแนะนำ มคอ.3 อันนี้ทีมงานผมบอกว่า ฟอร์มแบบนี้เหมือนที่มหาวิทยาลัยในมาเลเซียเลยครับ เพียงแต่เขาทำมาหลายปีแล้ว ฮา (อันนี้คงจะคล้ายประเด็น km ครับที่มาเลเซียใช้มาเมื่อสิบปีที่แล้วครับ)
หลายวันก่อน ดร.เกษตรชัย และหีม โทรมาเชิญชวนให้เข้าร่วมวิพากษ์ผลการวิจัยโครงการหนึ่งครับ ท่านบอกว่าประเด็นนี้เป็นประเด็นที่ผมเคยสนใจ (จริงๆ ตอนนี้ก็ยังสนใจอยู่ครับ) เป็นเรื่องของผู้ต้องขังคดีความมั่นคงในพื้นที่ 3 จังหวัดครับ แต่สุดท้ายต้องปฏิเสธครับ เพราะงานนี้มีเงื่อนไขว่า ต้องเข้าร่วมสองวันคือวันอังคารกับวันพฤหัส แต่ผมว่างเฉพาะวันอังคาร ส่วนวันพฤหัสติดภารกิจต้องเข้าอบรม TQF (งานนี้เลี่ยงไม่ได้จริงๆ) แต่แล้วผมก็ได้เข้าร่วมจนได้ครับ เพราะมีพี่น้องแดนไกลโทรมาเชิญให้เข้าร่วมอีกครั้ง บอกว่าวันเดียวก็ไม่เป็นไร
รีบไปครับ แต่ถึงงานแล้วเซ็งนิดหนึ่งเพราะที่นัดกันว่า งานเริ่มเก้าโมง ความจริงในกำหนดการคือ ลงทะเบียนเก้าโมง เริ่มเก้าโมงครึ่ง ฮา อาการนี้ไม่ใช่ผมคนเดียวครับ อีกหลายคนก็รู้สึกเหมือนผม เพราะมานั่งรอก่อนหน้าผมอีก ฮิฮิ
งานวิจัยนี้นำทีมโดย ดร.เสกสรร ทองคำบรรจง แห่งคณะศึกษาศาสตร์ มศว. ครับ เรื่อง”การศึกษาเปรียบเทียบแรงจูงใจในการใช้ความรุนแรงของกลุ่มผู้ต้องขังคดีความมั่นคงกับข้อเรียกร้องของกลุ่มเคลื่อนไหวต่างๆ ในพื้นที่จังหวัดชายแดนภาคใต้” ผมว่าผมเข้าใจผิดครับเกี่ยวกับผลการวิจัย ฟังๆ ไป งงตัวเองว่า ตกลงมันเรื่องอะไรหว่า
(ดร.เสกสรร กับทีมงานกำลังนำเสนอผลการวิจัยครับ นำเสนอสองคนแต่ใช้โน้ตบุ๊คสามเครื่อง)